Biografie

Let op: opent in een nieuw venster PDF 

Monique Lafeber geboren te Amersfoort 1958,



1976 -1981 Ecole de beaux-arts superieur de Aix en provence .
1981 Verhuisd naar Amsterdam .
1981-2014  Werkt in Amersfoort en leeft in Amsterdam exposeert regelmatig in Nederland en Frankrijk .




 


 

Monique Lafeber gebruikt papier als materie, als grondstof in combinatie met kleur, met  inkt en met verf. De keuze van de structuur van het rijstpapier speelt een ( grote) rol in de realisatie van haar werk. Een vel papier is als een vlies:  het laat het licht door en geeft zelf ook licht af.  Licht op het raakvlak, op het papier,  wordt in vele kleine deeltjes verspreidt en wordt dan één met de kleuren, met het papier & met de inkt.
Hoe dunner het papier , hoe doorzichtiger en  hoe fijner of  hoe brozer het werk ( lijkt?). Hoe meer licht het zal opslorpen en daarna ook weer zal weerkaatsen, weerspiegelen. Kleuren schitteren in al deze facetten.
Scheuren en knippen , twee handelingen die het werk verder vorm geven…knippen met de schaar geeft lijnen en begrenzingen die ze zelf bepaalt. Scheuren laat (soms) een deel over aan het toeval en de vormen van de stukken en deeltjes  zijn niet rechtlijnig of” mooi afgelijnd”. Het geeft het werk iets oneffen en organisch. Monique scheurt 32 stukjes/stukken, delen . Ze geeft het papier &  de delen haar structuur.

De 32 samen genaaide delen vormen 1 groot geheel  als een  puzzel die ze in de tijd en de ruimte omvormt tot een eenheid. Het proces van deze “ constructie”, deze opbouw vraagt haar alle geduld, alle tijd. In deze lange tijd groeit en rijpt het werk. Tot alle delen verbonden zijn. En het op zichzelf bestaat als één. 
Het garen, de (metaal) fijne draadjes zijn verbinding, hechting.  De in het papier verweven kleine gekleurde” haakjes” en draadjes geven de deeltjes nog meer samenhang, een grotere eenheid.
De lagen zijn zichtbaar en onzichtbaar. Zoals ze nu op de “achterzijde” van: De Provence   een nieuwe laag als  sporen,  met  veelkleurig  garen  heeft aangebracht, aangenaaid, kan dit werk de ruimte aan. Het krijgt nog  een extra dimensie en misschien is het klaar voor een plaats in de ruimte! Misschien moet het los van de muur. Uit het verticale vlak en de omlijsting naar het licht in de ruimte.


Leonore Verheyen -2011  (Kunsthistoricus  Belgie  )